Er was een tijd dat men geloofde dat alles wat gedrukt stond waar was. Dat gold vooral toen de drukpers nog schaars was en het laten drukken van een boek heel kostbaar was…
De drukpers werd echter snel gemeengoed en zeker met de komst van de stencilmachine en later de fotokopieerders en laserprinters, was het voor iedereen mogelijk om tegen zeer geringe kosten professioneel ogend drukwerk te produceren. Gevolg was dat elke boodschap, waar of onwaar, gemakkelijk in print gereproduceerd kon worden, en de stelling “Als het gedrukt staat, dan is het waar” steeds minder opging.
Blog Marc la Chapelle:
Over federatieve content validatie in de cloud
In de vorige eeuw zijn het de uitgeverijen geweest die ervoor gezorgd hebben dat je als consument toch enig beeld had van de betrouwbaarheid en het waarheidsgehalte van hetgeen je in druk las. Als in de Winkler Prins-encyclopedie stond dat de Slag bij Nieuwpoort in 1600 had plaatsgevonden, dan kon je daar ook van uit gaan. Met andere woorden: uitgeverijen distribueerden niet alleen content, maar zij ‘branden’ deze ook. Zij voorzagen de content van een stempel, een soort keurmerk. Ook kranten en omroepen, die de massamedia controleerden, vervulden (later) een zelfde functie.
Nare neveneffecten na lol
Publiceren op internet is inmiddels voor iedereen haalbaar en kost praktisch niets meer. Waar het internet aanvankelijk een grote etalage was, zijn tegenwoordig interactie en ‘user generated content’ de toverwoorden. Op YouTube kan iedereen zijn filmpjes plaatsen. Op Flickr! kun je kosteloos je foto’s publiceren en voor het traditionele woord zijn er legio mogelijkheden, variërend van blogs tot twitter-berichten. En dit alles kost niets. Naast het feit dat dit in de laatste jaren voor miljoenen mensen een leuke hobby en veel lol heeft opgeleverd, zijn er ook twee nare neveneffecten. Ten eerste wordt er dusdanig veel op internet gepubliceerd, dat je als consument door de bomen al lang het bos niet meer kunt zien. En ten tweede is de geplaatste content volstrekt ongecontroleerd.
Napster
Een voorbeeld van de onbetrouwbaarheid van content op het internet ervoer ik in 1999. Ik had toen net het peer-to-peer programma Napster, waarmee je muziek kon downloaden, geïnstalleerd op mijn pc. Vol hoop en verwachting tikte ik de naam van The Rolling Stones, mijn all-time favorite band, in het zoekscherm. Als snel kwamen er resultaten. Eerst de bekende nummers: “Angie”, “Brown Sugar”, “Satisfaction”, maar toen ineens een mij onbekend nummer “Not just anybody”. Nu moet u weten dat ik een fanatiek verzamelaar ben van de muziek van The Stones, en ik als trotse bezitter van zo’n 450 elpees CD’s van de band durf te beweren dat ik de meeste nummers van The Stones wel ken. Maar nu had ik via Napster zomaar een track van mijn helden gevonden die ik nog niet kende. Het is onmogelijk de opwinding te beschrijven, die ik voelde terwijl ik naar het Napster download-balkje keek. 94% van “Not just anybody by the Rolling Stones” was al naar beneden gehaald… Maar groter nog dan deze opwinding was de teleurstelling die volgde. De teleurstelling dat het bleek te gaan om het overbekende “Help” van de Beatles. Daar komt inderdaad het zinnetje “Not just anybody” in voor, maar dat die sukkel die dit had geüpload niet wist dat dit “Help” van de Beatles was… Het heeft een paar weken geduurd voordat ik mij opnieuw aan het downloaden van muziek via Napster waagde.
Toetsen internetcontent
Ook op internet is er dus behoefte aan ‘ branding’ en controle. Veel uitgeverijen, kranten en omroepen hebben de switch naar internet al gemaakt, en gebruiken het web vooralsnog vooral als distributiekanaal. Dit is echter maar ten dele een tegemoetkoming aan de behoefte aan branding en controle. Natuurlijk, de geboortedatum van de Koningin zal op de officiële website van de Rijksvoorlichtingsdienst vast correct vermeld zijn. Maar zou het niet mooi zijn als content die door particuliere gebruikers op het web geplaatst wordt ook door iets of iemand getoetst en van een keurmerk voorzien zou worden? Als de RVD niet alleen de geboortedatum van de Koningin zelf correct publiceert op de eigen website, maar ook de mogelijkheid biedt om de elders en door anderen gepubliceerde content over de Koningin te valideren.
DigiD DUO en LinkedIn
De huidige webservice technologie maakt het mogelijk om automatisch een online validatie uit te voeren. Met betrekking tot authenticatie (het vaststellen van identiteit en rechten van een webgebruiker), komt het ‘pingen’ met een externe, federatieve bron steeds vaker voor. Een voorbeeld is het door de overheid gebruikte DigiD. In mijn ogen bestaat er een immense opportunity voor organisaties en federaties om online content te valideren. Een voorbeeld: iemand zegt in zijn profiel op LinkedIn dat hij aan de UVA gestudeerd heeft. Technisch is het goed mogelijk om dit gegeven te valideren bij DUO (de voormalige IB-Groep), die de inschrijfgegevens van het hoger onderwijs sinds medio jaren tachtig centraal in een register opslaat. Zodra iemand op LinkedIn zijn opleidingsgegevens invult, zou hem de optie geboden moeten worden: valideer bij DUO. Als de gebruiker voor die optie kiest, wordt er via webservices een koppeling gelegd met het Register bij DUO. Als daarin inderdaad een inschrijving voor die persoon bij de UVA gevonden wordt, is de door de gebruiker zelf ingevoerde content daarmee extern gevalideerd. Op deze wijze zou LinkedIn een betrouwbaarheidspercentage voor de profielen kunnen berekenen en neemt de waarde van dergelijke social communities voor zakelijke toepassingen toe.
Wikipedia-model
Een ander model voor content validatie op het internet is het Wikipedia-model. Daarbij kan iedereen alle door een ander geplaatste content wijzigen. Wijzigen hoeft echter nog niet hetzelfde te zijn als corrigeren, en het gevaar bestaat dat er een welles-nietes spel tussen de oorspronkelijke auteur en een (al dan niet terechte) betweter ontstaat. Zelf geloof ik daarom meer in content validatie door instanties, en ik zie het als een mogelijke taak van de overheid om hier een rol in te gaan spelen. Wellicht een mooie voor mevrouw Kroes om in Brussel eens verder over na te denken.
Maar ja, wie moet die 250.000 Wikileaks cables nu valideren?
Auteur: Marc la Chapelle, partner bij CRM Resultants
Over de auteur: Marc la Chapelle is partner bij CRM Resultants, een partij die zich naast de implementatie van Microsoft CRM steeds meer richt op cloud-based services voor finance, onderwijs en de media & entertainment branche.
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
Commentaar (2)
RSS feed Commentaar
Toelichting
Ik ben zeker ook niet tegen het publiceren van ongevalideerde content (moet zeker blijven kunnen), maar ik zie ook de behoefte aan validatie. Mijn voorstel zou zijn dat iemand zelf kan kiezen of hij de door hem geplaatste content wil laten valideren. Gebruikers van de data kunnen dan zelf kiezen of ze voor de bron, of de gevalideerde bron willen gaan (of voor een combinatie).
Privacy is echter inderdaad een belangrijk issue, en ik ben er zelf ook nog niet over uit f dit een overheidstaak moet zijn. Het voorbeeld dat Torrik aangeeft met Twitter is in feite: wat de meerderheid zegt is waar. Dat lijkt mij ook niet altijd op te gaan. Ik ben er nog niet uit...
-
- +0
-
-
Verder lijkt het me geen goed idee om een overheid verantwoordelijk te maken voor de waarheid van openbare content. Grote mogelijkheid voor censuur!
Daarnaast vind ik het juis goed dat men on afhankelijke content kan plaatsen zonder validatie. Als je kijkt naar twitter. Als 1 persoon zegt dat er een brand is aan gestoken en een ander dat een brand door kortsluiting was, zijn er bet weters die het juiste bericht re-tweeten. De regel: wat het meest gezegt wordt op twitter is de waarheid gaat daarom vaak op.
Kortom, ik verwacht veel weerstand als dit voorstel Gerealiseerd zou worden.